[نشستیم داریم صدای کارتون ها رو در میاریم-زنگ دیفرانسیل]

- کشششششششش .... 

- فوتبالیست ها !

[یه سمت کلاس می ره رو هوا]

تو دلش پشت سر هم تکرار میکنه "بیا بیخیال شیم.ولش کن"

قیافه اش ، اخمها تو هم ، با بی تقاوت ترین حالت داره نگاه میکنه

اون ازش می پرسه که "مطمئنِ؟نمی شه که ..." روش نمیشه ادامه بده

میخواد بپره هوا بگه "چرا چرا می شه"

ولی برمیگرده و اولین قدم فاصله رو خودش بر میداره

خودش.

من چرا نمیتونم اینا که مانتو و شلوار سفید می پوشن رو درک کنم؟ یا اینا که شلوار پارچه ای می پوشن!

حالا اگه شماها جزوشونین دیگه به من چه! من نمیتونم درکتون کنم! چیه آخه ... ! 

یه موقع هایی هست که نباید یکی رو تنها گذاشت. یعنی مهم نیست تو کی ای ، چقدر با طرف بودی چقدر عرض ارادت کردی یا اصلا زدی فکشو آوردی پایین ؛ مهم اینه که اون لحظه ها باشی، همین فقط بودنت میتونه یه عالمه از غصه ی یکی دیگه کم کنه. مثه چی؟ مثه وقتی که یه آشناهات یکیشو از دست داده و طرف براش بودن و هم دردی یه غریبه هم مهم می شه. 

گرفتین چی میگم؟

ت.ن: چرا به جای این که مثلا اتفاق فلان و فلان تر و فلانی ، تک تک و در سه زمان مختلف بیفتن حتما باید پشت سر هم و مسلسل وار بیان تا این قدر آدم هنگ کنه که تو احمقانه ترین موقعیت ها احمقانه ترین کارها رو بکنه ؟!

پ.ن: ** بگیره این هفته رو که از اولش تا آخرش بیخیال من نمی شد.همین طور هی هی هی! ** بگیره!

لاکردار پاشو گذاشته بیخ گلوی من ، عین خیالشم نیست.